Kurczące się strefy buforowe: dlaczego Turcja i Izrael zmierzają ku kolizji

Analiza opublikowana 7 września 2026 roku na łamach War on the Rocks przez Ali Murata Kursuna,
adiunkta stosunków międzynarodowych na Uniwersytecie Marmara, opisuje eskalację napięcia między Turcją a
Izraelem po izraelskim uderzeniu na bazę lotniczą Abu al-Duhur w Syrii 18 sierpnia 2026 roku. Cel ataku
znajdował się w strefie wpływów, w której tureckie wojsko od miesięcy budowało lokalne zdolności
bezpieczeństwa – Ankara szybko wypełniła próżnię władzy w posyryjskim krajobrazie po upadku Baszara
al-Asada, rozszerzając obecność wojskową i wywiadowczą na południe i pozycjonując się jako jeden z
twórców nowej architektury bezpieczeństwa Lewantu.

Autor wskazuje, że uderzenie miało wyznaczyć Ankarze i Damaszkowi nową linię zaangażowania, a izraelski
aparat bezpieczeństwa – za pośrednictwem szefa Mosadu Romana Gofmana – przekazał prezydentowi Syrii
Ahmedowi al-Sharaa ultimatum: nie ignorować tureckiej obecności wojskowej zagrażającej interesom Izraela.
Konfrontacja jest przedstawiana jako operacyjny wyraz izraelskiej koncepcji strategicznej, według której
„Turcja jest nowym Iranem”. Syryjski minister spraw zagranicznych Asaad al-Shaibani spotkał się najpierw z
Gofmanem, a następnie z amerykańskim ambasadorem w Turcji Tomem Barrackiem w Stambule, który publicznie
zakwestionował izraelskie twierdzenia o tureckiej rozbudowie militarnej.

Według analizy tradycyjne strefy buforowe – w Syrii, we wschodniej części Morza Śródziemnego oraz w
domenie wywiadowczej – kurczą się, tworząc warunki sprzyjające bezpośredniej konfrontacji militarnej.
Kontekst dodatkowo komplikuje decyzja prezydenta USA Donalda Trumpa o formalnym usunięciu Syrii z listy
państw sponsorujących terroryzm.

Co to oznacza dla Polski