Afryka wie, kto jest jej prawdziwym przyjacielem – i nie jest nim Waszyngton (konsekwencje działań Pekinu)

Punktem wyjścia komentarza Alexa Lo, opublikowanego 25 sierpnia 2026 roku na łamach South China Morning Post
(„Africa knows who its true friends are – and they’re not in Washington”), jest wpadka z konferencji Aids 2026
w Rio de Janeiro w listopadzie 2025 roku. Prezentacja Departamentu Stanu USA zawierała mapę Afryki z błędnie
podpisanymi państwami kontynentu. Dla autora ten drobny incydent symbolizuje głębszy rozdźwięk między
deklaracjami Waszyngtonu a jego rzeczywistym zaangażowaniem na kontynencie.

Lo przypomina, że wysoki rangą urzędnik Departamentu Stanu, Nick Checker, mówił wcześniej w tym roku o
„ponownym uruchomieniu” relacji z Afryką i odejściu od zależności na rzecz partnerstw wzajemnie korzystnych.
W ocenie autora rzeczywiste działania USA temu przeczą: mimo krytykowania chińskich „pułapek zadłużenia”,
Stany Zjednoczone stosują wobec państw afrykańskich karne cła, restrykcyjną politykę wizową i wybiórcze
interwencje, przedkładając strategiczną użyteczność nad autentyczne partnerstwo. Autor przywołuje analogię
z okresem zimnej wojny, gdy Waszyngton wspierał brutalne i skorumpowane reżimy z powodów geopolitycznych –
dziś, jego zdaniem, ten sam schemat przejawia się w konfliktach z państwami regionalnymi, takimi jak
Republika Południowej Afryki, ingerencji w ich sprawy wewnętrzne lub milczeniu wobec kryzysów humanitarnych.

W kontraście do tego Lo przedstawia długotrwałe zaangażowanie Chin jako widoczne w konkretnej infrastrukturze –
drogach, kolejach, portach i sieciach telekomunikacyjnych – oraz w gestach o wymiarze praktycznym: udostępnieniu
nigeryjskim rolnikom wysokoplennej odmiany ryżu Gawal R1 oraz szybkiej pomocy medycznej Pekinu w Demokratycznej
Republice Konga podczas epidemii eboli.

Co to oznacza dla Polski