Standard redakcyjny LEX NOSTRA Review określa sposób pracy z faktami, źródłami i opiniami. Każdy materiał publikowany w LNR powinien być sprawdzalny, logiczny i odporny na zarzut publicystycznej dowolności.
Wieloźródłowość
Kluczowa teza powinna być potwierdzona w więcej niż jednym źródle. Preferujemy dokumenty, akty prawne, orzeczenia, dane, raporty instytucji publicznych oraz analizy renomowanych ośrodków eksperckich. Źródła medialne traktujemy ostrożnie, zwłaszcza gdy pochodzą z polaryzowanego obiegu krajowego.
Polskie media jako przedmiot analizy
Polskie media mogą być przedmiotem opisu, ale nie są automatycznym źródłem prawdy. Jeśli redakcja medialna twierdzi X, LNR opisuje to jako twierdzenie tej redakcji i zestawia je z dokumentami, kontekstem oraz alternatywnymi źródłami.
Oddzielenie faktu od opinii
Fakt to twierdzenie możliwe do zweryfikowania w źródle: dokumencie, ustawie, orzeczeniu, danych, komunikacie lub materiale pierwotnym. Opinia to ocena, interpretacja albo rekomendacja. W tekstach LNR te dwa poziomy muszą być wyraźnie oddzielone.
Bez przymiotników zastępujących dowód
Unikamy pustych określeń typu „historyczny”, „fundamentalny”, „bezprecedensowy” tam, gdzie nie pokazujemy dowodu. Jeżeli coś jest precedensem, wskazujemy wcześniejsze przypadki albo ich brak. Jeżeli coś jest przełomem, wyjaśniamy, co konkretnie się zmieniło.
Metoda „kłamstwo kontra fakty”
W dziale weryfikacyjnym pracujemy według stałej metody: cytat, autor, medium, data, źródło, dokument, technika manipulacji i wniosek. Nie budujemy odpowiedzi na emocji. Budujemy ją na materiale dowodowym.
„Kłamcy biegli w piśmie i w mowie” — Jonasz Kofta
Ten cytat jest dla LNR ostrzeżeniem przed pozorem rzetelności. Najgroźniejsze manipulacje nie zawsze są prymitywne. Często są napisane sprawnie, formalnie poprawnie i tak ułożone, aby przeciętny odbiorca nie odróżnił sugestii od faktu.
Czego nie robimy
LEX NOSTRA Review nie jest miejscem do prowadzenia indywidualnych sporów, promocji podmiotów ani publikowania materiałów sponsorowanych. Nie komentujemy spraw tylko dlatego, że są głośne. Publikujemy wtedy, gdy temat ma znaczenie publiczne i można go oprzeć na źródłach.